ایا ای محمود کشورگشای

ز من گر نترسی، بترس از خدای...

که بددین و بدکیش خوانی مرا

منم شیر نر، میش خوانی مرا...

یکی بندگی کردم ای شهریار

که ماند ز تو در جهان یادگار

چو بر باد دادند گنج مرا

نبُد حاصلی سی و پنج مرا

اگر شاه را، شاه بودی پدر

به سر برنهادی مرا تاج زر

و گر مادر، شاهبانو بدی

مرا سیم و زر تا به زانو بدی

پرستار زاده نیاید به کار

وگرنه چند دارد پدر شهریار

 خوش است قدر شناسی که چون خمیده سپهر

سهام حادثه را عاقبت کند قوسی

برفت شوکت محمود، در زمانه نماند

جز این فسانه که نشناخت قدر فردوسی