قم، جزیره‌ی کوچکی‌ست در مرکز ایران و مرکز روحانیت. این روزها خبرهایی مبنی بر رفت و آمد دولتیان و معترضان به قم گفته و شنیده می‌شود. انگار منشا هر تصمیمی در قم است. طرفین درگیر در اتفاقات اخیر در صدد یارکشی هستند و هرکدام چند آیت ا... و حجت الاسلام و ثقت الاسلام و.... در تیمشان می‌گنجانند. هر از چند گاهی مواضعی از هر کدام ازین عزیزان به گوش می‌رسد. کسانی که وقتی نامشان برده می‌شود قاعدتا باید لرزه بر اندام مخالفان بیافتد. در حقیقت درگیری اصلی هنوز شروع هم نشده است، زمانی که طرفین یارهای خود را انتخاب کردند نبرد اصلی شروع خواهد شد و طرفین چند دستگاه فتوا در زمان تبادل سنگین و چند ابراز نگرانی و دعوت به آرامش در زمان تبادل سبک رد و بدل خواهند کرد. به مرور جریانات سیاسی هم به این دو تیم خواهند پیوست و ما یا حداقل من که در تیم سبزها نقش دفاع یارکوب را خواهم داشت پیاده نظام جبهه‌ی سبز قلمداد خواهم شد. تاکنون دو گروه برای هم دندان تیز کرده‌اند و منتظر زمانی نشسته‌اند که یارهای قمیشان کارت تی سی خود را گرفته و آماده‌ی نبردی شوند که به گفته رئیس دولت بازی فوتبالی ست مابین ملت و خس و خاشاک ها. قمی ها این روزها در سکوتی معنا دار فرو رفته اند تا قبل از پیوستن به دو طرف عاقبت کار را پیش گویی کنند و در تیم برنده قرار گیرند، البته از حق هم نباید گذشت که چندتایی هم هستند که از ابتدا مواضعشان مشخص بود. مانند جنتی هافبک درگیر که در حقیقت نقش ماکلله در رئال مادرید را دارد که توپ و پا برایش فرقی ندارد و البته کاپیتان(یا بقول علیفر کپتن) م.ص.ب.ا.ح که هیچ کس نمی‌تواند نقش او را منکر شود. دولتیان نیمکت قوی هم دارند جناب مهدوی.کنی و البته چند تایی از قمی ها که با عنایاتشان روحیه هم تیمی هایشان را بالا می‌برند. اما در سمت مقابل تیم کپتن موسوی نتوانست در فصل نقل و انتقالات یارهای خوبی کسب کند و همچنان به جک و جوون های تیمش دلبسته است. عاقبت کار معلوم نیست و باید تا روز نبرد صبر کرد. باید دید قمی ها موجبات سنگینی کدام کفه را فراهم می کنند. هرچند به عقیده‌ی بنده‌ی حقیر آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت.

پ‌ن: بنظر شما ضریب نفور روحانیت بیشتر است یا اینترنت؟(ضریب یا ظریب؟)